چیزی بین خیر و شر

مهدی طارمی سرانجام از پرسپولیس جدا شد. در این مورد خاص نمی توان کی روش و عنایت ویژه او به بازیکنان هر لیگی قبل از لیگ ایران، را دخیل دانست. چرا که سرمربی تیم ملی در تمام این سالها از نام وی نگذشت و در بیشتر بازی های مهم حتی او را به کریم انصاری فرد ترجیح داد.

طارمی رفت چون پیمانه اش پر شده بود. از بذل توجه، از سقف درآمد در فوتبال ایران، از بازی در لیگ ایران، از ایران. در روزگارانی که کم نیستند هموطنانی که امکان پر گرفتن از این مرز پرگهر را بو می کشند تا سقف بلندتری برای آرزوهای شان بسازند، رفتن طارمی به قطر خیلی قابل نکوهش نیست. او حسابگرانه سقف آرزوهایش را ساخت. فعلا خروج از ایران و گرفتن مبلغی هنگفت در ازای بازی هایی اندک، آنهم در آستانه جام جهانی. آنگاه حضور و ظهور در روسیه و به انتظار پیشنهادهای بهتر نشستن. شد بلژیک، یونان، روسیه یا... نشد؟ مهم نیست. قراردادی چرب تر در لیگ کوچک و کم فشار قطر برای فصل بعد همین حالا در جیب اوست. بنابراین در سنجیدگی تصمیم طارمی تردید نباید داشت.

اما آنچه برجسته تر است، کیفیت رفتن اوست. این روزها بسیاری در رد یا پذیرش رفتن طارمی از پرسپولیس نوشته اند. از بدهکاری های بزرگ او به پرسپولیس که درست است. از کمرنگی مرام و معرفتش در شرایط فعلی تیم که قابل پذیرش است و از بی سر و صدا و بی خداحافظی رفتنش که قابل تامل. اما مگر طارمی اولی است؟

پرسپولیس با آرمانی ترین تیمش در دهه ۷۰ در سال ۷۵ با ترک ناگهانی و نابهنگام علی دایی و افشین پیروانی، شانس قهرمانی در جام قهرمانی باشگاه های آسیا را از دست داد. آنها هم به قطر و البته السد رفتند، اما پرسپولیس پابرجا ماند. دیگر مبهم تر و جنجالی تر از انتقال مهدی هاشمی نسب و نمک نشناسی اش نسبت به هواداران پرسپولیس که نداریم. بعد از او هم راه تیم ادامه یافت. داستان طارمی جدا از اینها نیست. طارمی زمانی که به پرسپولیس آمد همانقدر گمنام بود که مهدی هاشمی نسب. چه کسی از آنها توقع داشت تا برای تیمشان مثل بوفون باشند برای یوونتوس؟ تردید ندارم که خودشان هم چنین توقعی نداشتند.

انتقال طارمی به الغرافه یک رخداد طبیعی فوتبالی است. این رخداد را باید در همین چهارچوب دید و قضاوت کرد. سرنوشت آدمها را انتخابشان رقم می زند و صداقت و روراستی شان با کسانی که دوستشان دارند. جایگاه مهدی طارمی نزد هواداران پرسپولیس نه آنقدر پایین خواهد آمد که جایگاه هاشمی نسب آمد و نه چنان حفظ خواهد شد که جایگاه سروش رفیعی شد. او در این میانه ها باقی خواهد ماند. چه در زندگی فوتبالی اش و چه در نسبتش با پرسپولیس. علیرغم همه بدهکاری های نسبی که مهدی طارمی به پرسپولیس دارد، باید بپذیریم که راه خیریت او از پرسپولیس جدا شده و کسی هم از فردا آگاه نیست. همه ما جایی بین خیر و شر در رفت و آمدیم. و زندگی ادامه دارد...