کریمی و لطفی که در خق خودش نکرد!

به طور حتم هیچگاه بازیکنی در حد و اندازه های علی کریمی در فوتبال ایران ظهور نخواهد کرد.

زمانی که مدیر اتلکتیکو مادرید در استادیوم آزادی حاضر شد تا بازی کریمی را تماشا کند را هیچ گاه فراموش نمی کنم. کریمی در چمن ناهموار آزادی چنان بازیکنان الهلال را تحقیر می کرد که انگار در زمین مخملی سانتیاگو برنابئو است. آوازه کریمی به آنسوی مرزها هم رسیده بود و تیمهای اروپایی یکی پس از دیگری به دنبال جذب این بازیکن بودند. اما راحت طلبی کریمی باعث او بزرگترین اشتباه دوران فوتبالی اش را مرتکب شود و به دوبی برود تا بهترین سالهای فوتبالی اش را در آنجا توپ بزند.

اگر کریمی در همان زمان به اسپانیا می رفت به طور حتم آینده اش جور دیگری ختم می شد. وقتی بازیکنی همچون مسعودشجاعی که به لحاظ فنی قابل قیاس با علی کریمی نیست می تواند چندین سال در فوتبال اسپانیا دوام بیاورد بدون شک علی کریمی می توانست علاوه بر دوام آوردن، تا مدتها چشمهای اسپانیایی ها را با دربیل های جادویی اش خیره کند. اما کریمی این لطف را در حق خودش انجام نداد.

او به بخشی از تاریخچه فوتسال ایران نیز تبدیل شده است. چرا که کمتر کسی است دیدار دو تیم استقلال و فتح تهران را در جام رمضان فراموش کرده باشد.در هر جمعی که صحبتی از فوتسال می شود ناخواسته خاطرات این بازی در ذهنمان پدید می آید.

به راستی کریمی یک جادوگر بود. جادوگری که بسیاری از بازیکنان جرات رویارویی با او را نداشتند. زیرا کسی دوست نداشت که در یک مسابقه فوتبال در مقابل دریبل های ویرانگر کریمی تحقیر شود.

علی کریمی با شخصیت کاریزماتیکش طرفداران زیادی دارد. بسیاری تلاش کردند که به مانند او در فعالیت های اجتماعی شرکت کنند تا محبوبیتی کسب کرده باشند، اما موفق نبودند.

او این روزها فعالیت فوتبالی آنچنانی ندارد. اما همچنان محبوب ترین چهره فوتبالی ایران است. و صحبت پایانی این که علی کریمی دیگر تکرار نخواهد شد.


نویسنده: آرش عبدی