گوهری به نام برانکو

بارها و بارها از دوستان دور و نزدیکم پیام دریافت کرده ام که چرا فوتبال؟ چرا اینهمه سرسختانه و مجدانه انرژی ات را صرف فوتبال کرده ای.
گذشته از علاقه دیرینه ام به فوتبال، من گوهری را که سالها به دنبالش بوده ام یافته ام و وظیفه خودم میدانم که تا می توانم از او حمایت کنم. نه تنها بخاطر تیمم بلکه به خاطر ایرانم.

در همین بازیهای آسیایی به ما ثابت شد که فوتبال ففط یک ورزش نیست. فوتبال چیزی ست که میتواند بک ملت را درگیر خود سازد و فرهنگ میلیونها انسان را بسازد یا تخریب کند.

ما حالا گوهری مثل برانکو را یافته ایم که ایران و مردمش را دوست دارد. مدام محدودیتهایشان را بر سرشان نمی کوبد بلکه به آنها یاد میدهد میتوان در محدودیت ها هم ستاره شد. میتوان دست روی زانوی خود گذاشت و بلند شد. او به مردم ایران یاد داد میشود به رقبا حسادت نکرد. کینه نورزید و میتوان با احترام با همه حتی کسانی که بارها قصد تخریب ما را داشته اند رفتار کنیم. به ما آموخت راه نشان دادن خودمان نشستن و غر زدن و یا تخریب دیگران نیست. باید بلند شد و با دست های خالی هم پیروز شد.

من میخواهم کسی بر کودکان این سرزمین تاثیر بگذارد که نمونه یک انسان صلح طلب، مهربان، فروتن و موفق است. میخواهم کودکان سرزمینم بیاموزند خودباوری را بیاموزند اتحاد را بیاموزند.
من دوست دارم او آموزگار کودکان این سرزمین باشد. ما صدها و هزاران برانکو برای این سرزمین احتیاج داریم.

او بارها اعلام کرد به بازیکنان خارجی فقط در حد ضرورت نیاز دارد و به بازیکنان ایرانی ایمان دارد. او در به در کشورهای مختلف را نمیگردد برای یافتن بازیکن. بلکه گنج را در جوانان سرزمین من یافته است. او ایران را دوست دارد و بارها از والا بودن تاریخ و ادبیات و فرهنگ ایرانی گفته است. او مربیان داخلی را تحقیر نمیکند و بارها از توانایی های آنها تمجید کرده است.

من میخواهم او سالها بماند ما به این آموزگاران نیاز داریم تا نسلی بهتر از نسل خودمان بسازیم.

نویسنده: آزاده محمدیه