یک ملت؛ منتظر یک خداحافظی

شاید ساده ترین کار ممکن بعد از بازی عراق و ایران، پیدا کردن بدترین بازیکن زمین باشد. مسعود شجاعی حتی پیش از اخراج ناشیانه اش در دقایق پایانی هم تمام و کمال سزاوار دریافت این عنوان بود، اما آن کارت زرد دوم ناشیانه به سبک فوتبالیست های شانزده هفده ساله، حجت را تمام کرد.

مسعود شجاعی حداقل در حوزه فوتبال ملی سال هاست که تمام شده، اما اصرار عجیب او برای بازی کردن ادامه دارد. مسعود اواخر دوره کارلوس کی روش هم در تیم ملی صرفا یک نیمکت نشین بود و به نظر می رسید بعد از جام ملتها اعلام بازنشستگی کند، اما آقای کاپیتان همچنان دل نمی کند.

در بازی با عراق غیبت احسان حاج صفی باعث شد مسعود به عنوان هافبک میانی سوم جلوتر از امید ابراهیمی و احمد نوراللهی به میدان برود، اما در تمام مدت حضور او در زمین شاهد یک نمایش ایستا، بی طراوت و فوق العاده پراشتباه بودیم؛ تا جایی که اواخر بازی تک تک توپ های شجاعی لو می رفت و عراق را روی دروازه ایران نگه می داشت. آخرش هم آن خطای کودکانه، کارت زرد دوم از آن بدتر درگیری با داور. یعنی شجاعی واقعا در سی وهفت سالگی متوجه نمی شود خطای بی مورد او مستحق دریافت کارت زرد دوم بود؟ دیگر با داور چکار داری اخوی؟ تنها کار مثبت مسعود در تیم ملی طی سه سال گذشته، حماسه بزرگ جمع کردن بازیکنان تیم ملی و بردن آنها به سمت بانوان تماشاگر بازی با کامبوج بوده که باعث دل غشه صفحات اینستاگرامی شد.

در زمین اما خبری از شجاعی نیست. البته که رفتار او قابل ملامت است، اما ضعف بزرگتر به شخص سرمربی تیم ملی، جناب مارک ویلموتس برمی گردد که اصلا انگار این مسایل را نمی بیند. واقعا مهدی ترابی یا فرشید اسماعیلی که اصلا به اردو دعوت نشد، نمی توانستند بهتر از شجاعی باشند؟ آقای ویلموتس جوابی دارند یا از همان اردن به بلژیک می روند و نوروز سال بعد برمی گردند؟