#حسادت_به_پژمان

پژمان عزیز؛ برای ما پرسپولیسی ها و دوستدارانت بهتر از این نمی شد؛ اینکه بشنویم و بخوانیم در چهارمین سال فعالیتت در عرصه سینما و هنر کاندیدای دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر جشنواره فیلم فجر شده ای. افتخار بزرگی است شماره یازده دوست داشتنی انگار در دربی برای مان گل زده ای و بدان با شنیدن این خبر قلب چهل میلیون ایرانی عاشق پرسپولیس و ستاره های پرافتخارش را شاد کرده ای.

گویا از وقتی خبر کاندیداتوری تو به عنوان کاندیدای دریافت سیمرغ بلورین منتشر شده، با خنده به این موضوع واکنش نشان داده اند. نمی دانم اسمش را چه بگذارم. بی ادبی؟ توهین؟ تمسخر؟ حسادت؟ نمی دانم. شاید هم نقش آفرینی تحسین برانگیزات در سریال پژمان در اولین کار هنری ات که همه را غافلگیر کرد چونان اثرگذار بوده که این دوستان هم ناخوداگاه به یاد ان اثر کمدی که یک ملت را مجذوب خود کرده بود افتاده و خندیدند.

آنها که تاب ورود فوتبالیست ها به عرصه سینما را نداشته و از تنگ نظری همیشه واکنش های حسوددانه داشته اند نمی توانستند تحمل کنند یک فوتبالیست با استعداد آنگونه در اولین کار هنری خود تحسین بزرگان سینما را برانگیزد و ملتی را مجذوب توان بازیگری خود کند. آنها نتوانستند ببیند پژمان جمشیدی به هنرمندی محبوب و مقبول مبدل شود در کمتر از چهار سال کاندیدای سیمرغ بلورین شود.

آقا پژمان. افتخار می کنیم که افتخار دیگری آفریدی. افتخار می کنیم که پسر محجوب پرسپولیس حالا در عرصه سینما و هنر حرف ها برای گفتن دارد. به این خنده ها همانطور که ملتی را با هنرت شاد کردی بخند آقای پژمان. حسودان امشب حق دارند بعد از خنده های شان در خلوت خود گریه کنند. تو بخند و بخندان و سیمرغ را چه بردی و چه نگرفتی در حق مادری دعا کن که آن دنیا هم دعایش بدرقه راه پسر است.

بهت افتخار می کنیم پژمان عزیز. نه ما که همه فوتبالی ها. چه قرمز و چه آبی. نه ما سرخابی ها که جامعه هنری هم افتخار می کند به خلاقیت و نبوغ و نقش آفرینی و شکوفا کردن استعداد یک فوتبالیست.